Vorige week woonde ik een opname bij van De Laatste Show. Voor aanvang wachtten we even in de bar, en negeerden we er wijselijk de dame die mensen sprokkelt die dienst willen doen als gezicht op de achtergrond. Sommigen kwamen volgens mij gewoon voor dat moment of fame. Zo zag je bijvoorbeeld al snel enkele mensen rond de selecterende dame cirkelen, terwijl hun lichaamstaal duidelijk ‘pick me, pick me!’ schreeuwde.
Toen we de studio binnenmochten, werd ons gevraagd om een stoel van de stapel te nemen, en hem ergens rond het podium te zetten. Het doorgangske voor de gasten moest natuurlijk wel vrij blijven. Dus placeerden we ons op de eerste rij, kortbij de interviewzetel (nog iets korter en we zaten op Michiel’s schoot). De mensen die geselecteerd werden als ‘achtergrondgezicht’ moesten in een apart hokje plaatsnemen en de show op een scherm volgen. Gezellig… je komt daar dan om de show eens live te zien, en dan moet je wat tv gaan kijken in een hokje. Eén van die mensen was trouwens een man die ik herkende, omdat ik hem ooit interviewde voor de Colruyt-testimonials. De wereld is klein.
Ondertussen werden wij wat geëntertaind door publieksopwarmer Sven de Leijer. Wat doet die man zijn job goed! Nadat we allemaal al strijk hadden gelegen van het lachen, kwam presentator Michiel op. Wat stijfjes, maar er kon toch een vriendelijke begroeting (+ enkele grapjes over Sven) af.
De gasten waren Rocco Granata (zanger), Roger van Damme (Chef van het jaar), Nabil Ben Yadir (Molenbeekse regisseur) en Jelle De Beule en Lieven Scheire (vaste rubriek ‘Goed gevonden’). Allemaal best interessant, hoewel Rocco Granata me na enkele minuten wel begon te vervelen. Zijn zachte stem en langdradige uitleg brachten mij bijna in trance. Maar het toeval wou dat ik vlak voor Rocco zat, en dat hij af en toe oogcontact maakte. Dus deed ik toch wel alle moeite van de wereld om geïnteresseerd te lijken. Hij bezit trouwens ook die typische Italiaanse charme, en dat uitte zich o.a. in het constant vastpakken van Michiel en de andere gasten. Op het einde zong hij een liedje, en wij mochten het refrein meezingen (jeej). De opname van het liedje gebeurde 3 keer, en op de duur werd het toch iets moeilijker om nog even enthousiast ‘Bella ciao, bella ciao, bella ciao’ mee te zingen.
En wat was nu het resultaat? Onze rug kwam vrij dikwijls goed in beeld. Ook die van m’n pa, die voor de gelegenheid een hemd aanhad met op de rug reclame voor z’n zaak 
Je hoorde m’n pa dikwijls ook gieren van het lachen (als je z’n lachgeluid wat kent), echt wel grappig om dat achteraf op tv te horen. Bon, tot zover onze 15 minutes of fame
