Toen we de studio binnenmochten, werd ons gevraagd om een stoel van de stapel te nemen, en hem ergens rond het podium te zetten. Het doorgangske voor de gasten moest natuurlijk wel vrij blijven. Dus placeerden we ons op de eerste rij, kortbij de interviewzetel (nog iets korter en we zaten op Michiel‘s schoot). De mensen die geselecteerd werden als ‘achtergrondgezicht’ moesten in een apart hokje plaatsnemen en de show op een scherm volgen. Gezellig… je komt daar dan om de show eens live te zien, en dan moet je wat tv gaan kijken in een hokje. Eén van die mensen was trouwens een man die ik herkende, omdat ik hem ooit interviewde voor de Colruyt-testimonials. De wereld is klein.

Ondertussen werden wij wat geëntertaind door publieksopwarmer Sven de Leijer. Wat doet die man zijn job goed! Nadat we allemaal al strijk hadden gelegen van het lachen, kwam presentator Michiel op. Wat stijfjes, maar er kon toch een vriendelijke begroeting (+ enkele grapjes over Sven) af.

De gasten waren Rocco Granata (zanger), Roger van Damme (Chef van het jaar), Nabil Ben Yadir (Molenbeekse regisseur) en Jelle De Beule en Lieven Scheire (vaste rubriek ‘Goed gevonden’). Allemaal best interessant, hoewel Rocco Granata me na enkele minuten wel begon te vervelen. Zijn zachte stem en langdradige uitleg brachten mij bijna in trance. Maar het toeval wou dat ik vlak voor Rocco zat, en dat hij af en toe oogcontact maakte. Dus deed ik toch wel alle moeite van de wereld om geïnteresseerd te lijken. Hij bezit trouwens ook die typische Italiaanse charme, en dat uitte zich o.a. in het constant vastpakken van Michiel en de andere gasten. Op het einde zong hij een liedje, en wij mochten het refrein meezingen (jeej). De opname van het liedje gebeurde 3 keer, en op de duur werd het toch iets moeilijker om nog even enthousiast ‘Bella ciao, bella ciao, bella ciao’ mee te zingen.

En wat was nu het resultaat? Onze rug kwam vrij dikwijls goed in beeld. Ook die van m’n pa, die voor de gelegenheid een hemd aanhad met op de rug reclame voor z’n zaak Je hoorde m’n pa dikwijls ook gieren van het lachen (als je z’n lachgeluid wat kent), echt wel grappig om dat achteraf op tv te horen. Bon, tot zover onze 15 minutes of fame

Ik geloof eigenlijk ook niet in al dat zesde zintuig-gedoe, maar meer in intuïtie. En de mijne laat mij – al zeg ik het zelf – niet veel in de steek. Zo wéét ik het gewoon als iemand tegen mij liegt (zelfs via de telefoon), en weet ik bij series als CSI, Witse, The Mentalist,… meestal al na 10 min. wie het gedaan heeft en waarom, wie een affaire heeft met wie, enzovoort. Tot ergernis van mijn vriend, die het niet zo heel leuk vindt als ik weer eens het verloop van de uitzending voorspel…

Anyway,  ik was onder de indruk van Gili’s kunnen. Mijn tickets voor ‘Iedereen paranormaal’ zijn besteld!

Bekijk hier het fragment uit De Laatste Show.

Tijd om nog eens een teken van leven te geven na deze maandenlange stilte En ik heb meteen mijn best gedaan, ‘t is lang

Ik ben ondertussen nog niet zo lang terug van een deugddoende vakantie in Benalmádena. Daarvoor moest ik alweer mijn vliegangst overwinnen… ‘t Was dan wel maar ongeveer 2u30 vliegen, maar zelfs dat is voor mij al te veel. Hoe ik het ooit 13u in een vliegtuig naar Amerika met een hele hoop turbulentie heb uitgehouden, ik begrijp het nog altijd niet  Maar goed, eenmaal aangekomen, deden de Spaanse zon, sangria, paella en de zuiderse manier van leven de vliegreis al snel vergeten.

Een absolute must-see is de haven van Benalmádena, Puerto Marina.

Puerto Marina

Vooral ‘s avonds bruist het er van de sfeer. Deze haven werd trouwens meermaals verkozen tot mooiste haven van Europa. Leuk weetje: Antonio Banderas had er ooit een luxueus appartement, maar is moeten verhuizen omdat de paparazzi de muren opklommen om een glimp van hem op te vangen. Nu woont hij in een villa in Marbella en ligt zijn jacht daar in Puerto Banus. Die haven bezochten we ook even kort, en daar blijken de bootjes en de bijhorende auto’s nog veel groter en duurder te zijn dan in Puerto Marina.

In Benalmádena hebben ook enkele andere bekenden (weliswaar van een heel ander kaliber als Antonio Banderas) hun stekje: Aad van Toor, de acrobaat uit ‘Bassie en Adriaan’ en Corry Konings, een zangeres van het Nederlandse levenslied. Ik kende die laatste eigenlijk niet echt, maar toen we rondliepen in Puerto Marina, kwamen we ineens uit op het ‘Corry Koningsplein’, waar de zangeres een tapasbar geopend heeft. We zijn er wel niet binnen geweest – door het raam zagen en hoorden we iets te veel dolgedraaide, dansende Hollanders op leeftijd… We hebben onze avond verdergezet in de Kaleido, waar we mijn verjaardag vierden met veel te dure cocktails

Verder deden we ook een daguitstap naar Gibraltar, en gingen we er op en in de bekende rots. 

De rots van Gibraltar

Op de rots werden we vooral geëntertaind door de bekende apen van Gibraltar. De legende zegt dat zolang er apen op de rots leven, Gibraltar in handen blijft van de Britten. Die apen zijn allesbehalve mensenschuw. Rondlopen met eten in je handen was niet slim. Mijn vriend heeft het laatste deeltje van zijn frisko (na een klein gevechtje ‘man versus aap’) vriendelijk aan één van de beestjes afgegeven. 

Berberaap

In de rots van Gibraltar ontdekten we St Michaels Cave, indrukwekkend. In de zomer wordt deze grot zelfs als concertzaal gebruikt.

St Michael's Cave

Ook een zeiltocht stond op ons programma. We dachten daar even leuk op het dek te zonnen, maar dat was buiten de wilde zee gerekend! Na 5 min. kregen we al een ijskoude golf over ons heen. Dààrom bood de kapitein ons dus jasjes en dikke pulls aan toen we vertrokken… Verder was ‘t een leuk tochtje. Mijn vriend mocht zelfs een tijdje aan het roer staan als een echte zeebonk

Zeiltocht

We maakten ook La noche de San Juan mee, een feest dat Spanjaarden op het strand vieren om het begin van de zomer te vieren. Rond middernacht nemen ze een frisse duik in zee, om hun zonden af te spoelen.

Daarnaast deden we de typische dingen die vakantiegangers doen: luieren aan ‘t zwembad, cervezas en sangria drinken op een terrasje, veel eten, souvenirs kopen voor de thuisblijvers, op ‘t strand liggen,…

In de tuin van ons hotel

Oh ja, de laatste dag was er ook tijd voor wat sport. Met dank aan onze goed geïnformeerde Neckermann-reisleidster, die ons liet weten dat de bus naar de luchthaven ons kwam ophalen aan een bushalte, terwijl hij eigenlijk aan ons hotel stopte. Gelukkig hadden we de bus zien passeren en zagen we hem in de richting van ons hotel rijden. Maar ik verzeker je, in de brandende zon met je reiskoffer achter een bus aan hollen is allesbehalve aangenaam! En ons hotel lag dan ook nog op een steile heuvel…

In de radiospot wordt reclame gemaakt voor een nieuwe, uiterst platte lcd-televisie. De tekst werd ingesproken in het plat Antwerps, Limburgs en West-Vlaams (zie je de link?). Voor slechte dialectverstaanders kunnen de ondertitels dus hun nut bewijzen.

Origineel idee, maar is het niet de bedoeling dat we onze ogen op de weg houden in plaats van naar onze autoradio te staren?

 
foto’s: De Standaard